Ki durur adın şuramda..
Ne zaman bir rüzgâr eski bir mevsimi getirip omzuma dokunsa,
İlk seni hatırlar içimdeki sessizlik.
Bir şarkının arasına gizlenmiş olursun,
Şimdi bu şehrin,
İğne atsan yere düşmez mahşerinde,
Ben, cenazesini kendi omuzlarında taşıyan
Yalnız bir ihtiyar tercüme odasıyım.
Herkes bir yere koşturuyor;
Uzak bir vapur düdüğü
gecenin kalbine dokunurken,
Ben hâlâ aynı pencerede
dönmeyecek bir mevsimi bekliyorum.
Ve içimde,
Ahmet Kaya ya..
Bir gün Ahmet diye bir çocuk doğdu, Malatya da bir yerde
yüreği insan ve memleket sevgisi dolu.
biraz ayaklanınca, tahta sazıyla çaldı, söyledi.
minicik parmakları,
Bazen yüzünü bile unuttuğun bir sevdiğinin resmini bulunca,
Resmine parmaklarınla dokunursun,
Sanki dokunsan hafızan tazelenecek,
Dokunsan o tanıdık ağırlık zihninden silinip gitmekten vazgeçecekmiş gibi,
Yüreğin kırk parçaya bölünür hani..
İşte öyle bir şey seni düşünmek..
Artık hiçbir yağmur beni anlatmıyor
Her yanım sırılsıklam olsa
Boğulsa da hayallerim
Tuz-buz olsa da hayat
Ne çıkar ki bundan sonra..
Kurtuluş yoktur, aşk belasından.
İçmişsen bir kere şarabından,
Canın çeker de çeker gayrı,
Sen bıraktım desen de;
O bırakmaz peşini..
Aşk acısının tazesi bayatı yok;
fırından yeni çıkmış somun gibi eli yaksa da tazeyken,
bekleyince kaskatı kesilip gırtlağa dizilen
aynı ekmektir nihayetinde...
Bir otobüs muavininin gece yarısı muşamba koltuklar arasında
Kasımda aşka methiye düzenler var,
ellerinde sararmış yapraklar,
dillerinde büyük büyük sevdalar...
Hiçbir kasımda seni kaybetmediler oysa.
Hiçbir akşam, bir şehrin bütün ışıklarını
Aşkın rengi olmaz,
Ya siyahtır yada beyaz.
Çiçek gibi belli etmez rengini..
Ya ışık olur hayata bembeyaz,
Yada derin karanlık en sarp uçurumlarda..


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!