Ahmet kaya ya Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Ahmet Kaya ya..

Bir gün Ahmet diye bir çocuk doğdu, Malatya da bir yerde
yüreği insan ve memleket sevgisi dolu.
biraz ayaklanınca, tahta sazıyla çaldı, söyledi.
minicik parmakları,
boncuk gibi pırıl pırıl gözleriyle,
ve bir gün geldi taşındı ekmek derdindeki ailesiyle İstanbul a.

sonra büyüyüp serpildi,
aldı sazı eline,
ve en güzel en yiğit anneler için,
saçlarına yıldız düşmüş tüm anneler için çaldı söyledi,
şafak vakitlerinde türkülerini.

ve sonra kiraz ağacında yırtıldı gömleği
engellendi konserleri, sözleri
çocukluğundan arta kalan bilyaları, topacını aradı şarkılarında
kimi zaman içerden çıkan adam oldu
kimi zaman ailesinden uzak bir baba,
Gülten inde yareler açtılar
mutluluğu aradı mahpus damlarında.

artık yorgundu,
susmayacaktı
susturulamadı da
inanca saygı, düşünceye özgürlük, dedi sadece
ve çok uzakta öyle bir yerin varlığına inandı hep
anlamadılar
sadece bu ülkeyi böldürtmeyeceğiz demişti oysa
üzerine kaşıklar, çatallar attılar, saldırdılar durmadan
ve saat 4 te yağmurlarla
yüreğinde yığınların hüznüyle gitti
bir daha dönemeyeceği gurbet ellere.

yakamozdu, hasretinden prangalar eskitmişti
birde ömrünü
yaşamak ağrısını asmıştı urgan gibi boynuna
karşısında bir başkadır benim memleketim diye haykıranlar
onun kadar sevdiler mi acaba bu memleketi, bilinmez.

mavi gökyüzünü ona dar ettiler
yaz da olsa kışta olsa üşüyorum dedi Avrupanın bilmem neresindeyken
sevdiğinden memleketinden uzaksa insan : üşür
üşür ölüm bile...
ve yıllarca sonra özür dileseniz
verseniz hakkını ne olur ki
öldükten sonra geri dönmez ki artık Ahmet yüreğinde sancısıyla
dönmez ki atılan kaşıklar bıçaklar yuhalamalar..

ve bugün
geçer önünden Paris sokaklarında bir garip cenaze arabasıyla
dudağında yarım bir sevdanın hüznüyle..
suçu saz çalmakmış oysa
dudağından eksik etmediği halkların kardeşliği
umut ve ütopyalarmış..