Anılar unutulanlar Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Bazen yüzünü bile unuttuğun bir sevdiğinin resmini bulunca,
Resmine parmaklarınla dokunursun,
Sanki dokunsan hafızan tazelenecek,
Dokunsan o tanıdık ağırlık zihninden silinip gitmekten vazgeçecekmiş gibi,
Yüreğin kırk parçaya bölünür hani..
İşte öyle bir şey seni düşünmek..

Gözlerin çizgisi,
Gülüşün kıvrımı,
Bakışın o tanıdık ağırlığı...

O fotoğrafa bakıp parmaklarının ucunda hissettiğin o sızıyla baş başayken,
İnsan sormadan edemiyor:
Bu kadar yakıcı bir özlem,
Geçmişte kalmış güzel bir anının diyetimi,
Yoksa yarım kalmışlığın hiç sönmeyen ateşi mi?

O an göğsünün tam ortasında bir şey çatırdar.

Araya giren zamanın acımasızlığı,
Soğuk kadar yakıcı,
Beklenen ama bir türlü yağmayan yağmur kadar kuru..