Adsız Mevsimler Şiiri - Seyrani Göl

Bir sonbahar akşamı değil,
içime çöken sendin aslında.
O günden beri yapraklar değil,
ben dökülüyorum zamana.

Ne yağmur eski yağmur artık,
ne gökyüzü bildiğim kadar mavi.
Her bulut biraz daha ağır,
her akşam biraz daha sensiz.

Pencereme vuran rüzgâr,
adını fısıldıyor gibi geliyor.
Elimi uzatıyorum boşluğa,
sessizlik avuçlarıma düşüyor.

Bir zamanlar güldüğüm sokaklar,
şimdi benden habersiz geçiyor.
Ayak izlerim bile dönüp bakmadan
yavaşça benden uzaklaşıyor.

İçimde eksilen yalnız sen değilsin;
kendimden de bir şeyler kaldı sende.
Bu yüzden aynalara her baktığımda
yarım bir yüz karşılıyor beni.

Şimdi ne yazın sıcaklığı dokunuyor,
ne kışın ayazı üşütebiliyor.
Ben, senin gidişinle başlayan
adı konmamış bir mevsimde yaşıyorum.
S.GÖL