Adsız Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Yorgun sevdalarımı
gecenin yırtık cebine saklıyorum.
Artık ne günün kızıl alnı
ne akşamın paslı kanadı
hesap soruyor benden.

Küllenen her kıvılcıma
bir ömürlük göç yüklüyor insan;
oysa aynı yaranın adını
iki sabah üst üste söyleyemiyor dil.

Saatlerin iliklerinden
zamanı söküp alıyoruz da
avuçlarımızda cam kırıkları büyüyor.
Yenilgiler,
bir ağacın köküne sessizce akan
demir kokulu sular gibi
içimize yürüyüp duruyor.

Acı apaçık bir meydandır.
Merhem diye uzanan her el
yaranın haritasını ezbere biliyor;
çünkü bütün ilaçlar
biraz da kaybedenlerin
kanıyla yazılmış reçetelerdir.

Çıkmaz sokakların sararmış lambaları,
her nefesimizde
külünü savurduğumuz yıldızlardır.
Göğe bıraktığımız dilekler
is tutmuş güvercinlere döner,
kanatlarından gece damlar.

Eğer kurtuluş
içimde çoğalan o eski sesi
sessizliğe uğurlamaksa,
ben alnımı rüzgâra bırakırım.

Ve eğer son durak
içimde taşıdığım yangınla yüzleşmekse,
ölümü korkuya değil,
kendi ateşime kardeş bilirim.

Çünkü insan,
en çok kendi küllerinden geçerken
öğrenir göğün ağırlığını;
ve en karanlık gecelerde bile
bir isyan tohumu saklar
kalbinin çatlamış toprağında.