Adını Unutan Şiiri - Seyrani Göl

Mevsimsiz açan bir çiçek miydi?
Kokusu dudaklara değmeden soldu,
sessizliğin kıyısında unutuldu,
bir gölge gibi çekildi geçmişe.

Kime ait olduğunu bilmeden
bir gömlek giyildi sabah,
yakasında bir kırışıklık
sanki dün konuşulmuş bir sözün izi vardı.

Kapılar açıldı,
ama çıkılmadı.
Çünkü dışarısı onsuz
anlamdan çok
boşluk demekti.

Bir ses duyuldu içeriden,
çocuk muydu, yaşlı mı,
anlaşılmadı.
Belki de sadece bir yankıydı,
insanın unuttuğu sesi tanımadı.

Sonra bir kağıt bulundu çekmecede,
üzerinde bir ad:
harfleri tanıdık,
ama sesi yoktu.
O ismi okurken,
bir damla yaş düştü kâğıda.

Ayna artık göstermiyordu.
Çünkü bakışta
bir benlik yoktu.
Sadece duran,
ama kim olduğunu
çoktan unutmuş biri…

Ve o biri,
sessizliğin en derin köşesinde durdu,
gözlerden uzak,
kaybolmuş gibi,
ama hiç kaybolmadan…
S.GÖL