Bir gün herkes gider derlerdi.
İnanmazdım.
İnsan gençken,
Ya da birine bütün yüreğiyle bağlandığında,
Dünyanın ekseninin hiç kaymayacağını sanıyor.
Meğer en derin kök salanlar,
En sessiz gidenlermiş.
Ben aşkı değişmez,
Dostu eskimez sanırdım.
Zaman,
Kalbime sormadan
Birer birer silermiş.
Sokaklar aynı sokak.
Gökyüzü yine o bildik mavi.
Ama adımların sesi eksildi kaldırımlardan.
Gözümü kapattığımda,
Yanımda duran gölgeler,
Şimdi birer yabancı gibi geçiyor hatıralarımdan.
En çok kalacak sandığım,
Sırtımı yasladığım o büyük liman,
Bir gece vakti,
Hiç ses çıkarmadan,
Sessizce çekildi sularımdan.
Ne bir veda bıraktılar geriye,
Ne de yarım kalmış bir cümle.
Sadece odada asılı kalan,
Derin bir sessizlik.
Gidenler kendinden bir parça bırakır derler.
Bana bıraktıkları,
Geceleri büyüyen bir boşluk oldu.
Oysa ben,
Ne çok sitem biriktirmiştim içimde.
Ne çok kavga,
Ne çok suskunluk.
Hepsi bir fısıltının içinde eridi.
Herkes kendi kalabalığına karıştı.
Şimdi dönüp bakıyorum geride kalan o dağınık sokağa.
Kimi çocukluğumu alıp götürdü.
Kimi en saf gülüşümü.
Kimi ömrümün en güzel mevsimini.
Kimi de,
Kalbimde taşıdığım o ince sızıyı hiç fark etmedi.
İnsan,
En çok gitmez sandıklarının gidişiyle büyüyormuş.
En büyük kırılma,
En sağlam sandığın dalın elinde kalmasıymış.
Yine de bu,
Nefret değil.
Sessiz bir kabulleniş.
Anladım ki,
Herkes kendi yolunun yolcusu.
Gidenlerin boşluğu geceleri üzerime çökse de,
İnsan,
Kendi enkazından yeniden doğabiliyormuş.
Gidenlere kırgın değilim artık.
Herkes kendi payına düşen hikâyeyi yaşadı.
Yollar ayrıldı.
Işıklar söndü.
Perdeler kapandı.
Ben de yüzümü,
Kendi içime akan nehirlere döndüm.
Çünkü bilirim,
Su eninde sonunda yatağını bulur.
İnsan da,
En çok yıkıldığı yerden yeniden yürümeyi öğrenir.
Ufukta yeni bir gün ağarıyor şimdi.
İçimdeki fırtına dindi.
Varsın gitsin,
En çok kalacak sandıklarım.
Varsın yarım kalsın cümleler.
Kalanların canı sağ olsun.
Gidenlerin yolu açık olsun.
Ben,
Heybemde biriktirdiğim güzel anılarla,
Kendi aydınlığıma doğru yürüyorum.
Çünkü hayat,
Her şeye rağmen,
Geride bırakabildiğin kadar güzel.
Kayıt Tarihi : 25.07.2026 11:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Zaman hiçbir şeyi bir anda alıp götürmüyor. Önce sesleri eksiltiyor, sonra yüzleri, ardından alışkanlıkları. Gün geliyor, dönüp baktığında aynı sokakların bile başka bir şehir gibi durduğunu fark ediyorsun. Bu şiir, gidenlerin ardından değil; geriye kalan insanın, kendi içindeki sessizlikle yeniden tanışmasının hikâyesidir. Bahtiyar




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!