Zamansız Susmak Şiiri - Bahtiyar Cm

Gece, kendi karanlığından soyunup odama dolarken
Bir adın kalıyor geriye, bir de dinmeyen o sızı.
Bütün şehir uykunun ağır sessizliğine gömülürken
Ben senin kıyılarında unutulmuş yıldızları topluyorum.
Ayrılık dedikleri şey, yalnız bir takvim yaprağı değilmiş
Bir insanın bir insanda zamansız susmasıymış meğer.
Hangi sokağa dönsem yüzünün izi düşüyor içime,
Hangi aynaya baksam gözlerin gözlerimden beni çeliyor.
Sevmek biraz eksilmekmiş, biraz da çoğalmak ötekinde,
Unutmak ise bir kenti baştan başa ateşe vermek.
Oysa ben hâlâ senin bıraktığın o çıkmaz sokaktayım,
Adını bilmediğim bir duvar gibi yaslanmışım zamana.
Şimdi bütün şiirler bir yarım kalmışlığın sesi,
Bütün şarkılar senin gitmelerinden kalan ağır bir yankı.
Bir gün rüzgâr kokunu getirirse bu eski pencereye,
Bil ki orada biri, hâlâ seni beklediği yaştadır.
Gözlerinin renginde soldu içimdeki bütün baharlar,
Şimdi içimde bir güz, sessizce yapraklarını bırakıyor.
Sen koca bir kenti ardında bırakıp giderken,
Ben her sokak başında kendimden biraz daha eksiliyorum.
Artık ne bir umut teselli eder bu yorgun kalbi,
Ne de zaman silebilir içimde bıraktığın o ince izi.
Bir adın kalır geriye, bir de gecenin bana bıraktığı sessizlik.
Ben yine seni severek bitiririm bu kimsesiz günü.
Ve kapanır bir devrin ağır perdeleri,
Son dizede susar kalem, içimde yarım kalır sesim.
Eğer bir gün bir şiirde karşılaşırsak seninle,
Beni o son bakışınla hatırla.
Çünkü senden sonra
Benim bütün cümlelerim biraz eksik,
Bütün susuşlarım biraz sen.