Yüreğimdeki Yakarış Şiiri - Hakan Kaaradağ

Yorgunsun çocuk...
Çok mu kırdılar seni,
çok mu incittiler seni?
Kafanı kaldır, gözlerime bak şimdi;
neden ağlıyorsun?

Çok zordu yaşamak,
ölü bir insan gibi yaşamaya çalışmak çok zordu.
Taşıyamadım insanların gülüşlerinin ardında bıraktıkları,
yalandan da yalan olan sadakatsizliklerini.

Bazen içime attım,
bazen suya anlattım;
ama en çok geceleri ağladım.
İçim sökülene kadar,
sessizce ağladım.

Zaman, bir zincir halkası gibi
bir bir terk ediyordu eklerini;
tıpkı insanların gülüşlerindeki
o samimiyetsizlik gibi.

Gözlerine bakmak korkutuyor beni.
Her vazgeçişim,
sıcak bir gülüşün başlangıcına
teslim ediyor beni.

Üzülme çocuk...
Herkes mutlu mu sanıyorsun?

Mutluluk nasıl bir şey, gerçekten var mı?
Ben, hissetmediğim hiçbir şeyi
yüreğimde taşımadım.
Bu gönül, mutlulukla hiç tanışmadı;
o yüzden bilmiyorum onun hissini.

Kefene sarılmış çıplak bir beden gibi
ruhum, sevgimin içinde can çekişiyor.

Hata olan sevmek miydi,
yoksa hatalı olan ben miyim?

Bazen kelebeklere özeniyorum;
bir günlük ömrü,
bin yıl gibi tertemiz yaşayıp
ölmek isterdim.

Bırak şimdi gözlerimden aksın gözyaşlarım,
toprağa değsin hüznüm, kederim;
belki tabiata can olur.

Çünkü bana yar olmadın,
sevdiğim...