EYÜP DALKILIÇ
Lisans eğitiminin ardından çalışma hayatından emekli olan Eyüp Dalkılıç, yaşamını okuma ve yazma tutkusuyla sürdürmektedir. "Vicdanın Işığı" isimli bir romanı bulunan yazar, aynı zamanda şiiri "his dünyamızın rüzgârı" olarak tanımlayan bir gönül adamıdır.
Şiirin, insanın benliğindeki saklı duyguları uyandıran bir tebessüm olduğuna inanır. Amatör bir heyecanla kaleme aldığı eserlerini şiir severlerle paylaşmaya devam eden Dalkılıç; okumayı, yazmayı ve eleştiriyle gelişmeyi bir yaşam biçimi olarak kabul eder.
Gecem içimde büyür, bana dar gelir âlem,
Gök kubbe çatlar sanki, üstüme çöker elem.
Adım gölgemden ağır, yol benden ürker gibi,
Bir ben var bende kayıp — ben ona esirim.
Ay, taşta iz arar da bulamaz yüzümden,
Akşam ezânı yükseldi yine âsümâna,
Gelmedin soframa, düştüm derd ü figâna.
Rüzgâr dolaştı sessizce odalarımda,
Hasretin çöktü içime, kaldım perîşâna.
Aşk; kendini kaybeder, en derinlerde,
Âşık gönül yakar, tutuşur geceler.
Uzaktır her dâim, tutulmaz el ile,
Mutluluk masaldır, görünmez göz ile.
Tende yangın başlar, özü salar derde,
Kaçtığım her sokak dibi karanlık,
Ne zaman geçer, ne gelir aydınlık.
Gölge içindeyim, puslu sır gibi,
Pusuda bekliyor kahpe düşmanlık.
Bende kalmadı hiç derman ve varlık,
Çocukluğumun tek kahramanı o canımın canı,
Ne Karaoğlan ne de Kara Murat'tı, o babamdı.
Yüreği sevgiyle dopdolu, cefakar bir adamdı,
Elimde güç, gözümde umut cebimdeki babamdı.
Ben şiirden anlamam dostum,
Ben insandan anlarım.
Bir çocuğun ayakkabısındaki yamadan,
Bir ihtiyarın bakışındaki yaradan...
Sözü süsleyip satmak değil derdim,
Ben o "yek çeşit" çamuru sevdim.
Ey yolunu kaybetmiş kuru kalabalık,
Ben senin içinden sürgün edilmiş sesim.
Taşım ağır, çağım kör,
Ama hâlâ secdeye varan bir alnım var.
Yıkılmadım, bu bir rükû.
Herkes yıkıldım sanıyor.
Efkârım ağırdır ömrü âhirde,
Gözümde biriken yaş, dökülmez.
Mısrâ erir son hecede dilimde,
Defter kapandı, hâtırâ silinmez.
Yılların çefası çöktü omzuma,
Gönlümde kabarır bir isyan,
Sevmek değil bu —
yarım kalmışlığın bıraktığı sızı.
Avucumda zaman kül gibi,
üfledikçe eksilir.
Sen yoksun, ama buradasın,
Ne suçum bilinir ne de beraatim yazılı,
Esirim gölgene, hükmüm kalbinde kazılı.
Ey, canânı mülk sanıp alnını secdede yorma;
vavı dolandırıp ömrün kaybını elif’ten sorma.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!