Mecnûn misâli kayboldum sahralarda,
Issız denizlerde savruldum fırtınada.
Yokluğun girdâbı çeker benim içimi,
Hasretinle kurdum bu sevda tahtında.
Alın yazım karadır, dönmez bahtım da,
Ey şaşkın kalabalık,
Bu acele nereye?
Kimse kovalamıyor seni,
Ama herkes kaçıyor.
Ezan okunur,
Saflar dolar,
Gün doğar, doğar da batar yine bu güneş,
Şebin karanlığını deler kızıl bir ateş.
Ufkumda canlanır reng-i hayâl hep,
Nûrun etrâfında pervâz eder kelebekler.
Rüzgâr fısıldar gizlice adını bana,
Sırrın düğümünde çözülmez bir ateş var,
Kopar ipi; bağ kalır, bağda yine kader.
Sensiz geçen ân, vakitten düşmüş bir nefestir,
Ruhum senin adınla var, senin yokluğunla heder.
Yollar sana çıkmaz; sana döner yalnız,
Ayak izim kendi içimde kaybolur.
Çıkmaktan korkmam ol yüce eşikten,
Dönüşün heybeti düşürür beni.
Ölümden değil, son nefes geçtikten;
Ölümün ölmesi ürkütür beni.
Şu dünya bir nefes, çabucak tüter,
Ümmîdi olan göğe doğru hayâl kurar,
Bî-ümîd olan söz ile gönüller kırar.
Sevgi taşıyan sabr ile yâreler sarar,
Nefretle dolan kendini ateşe atar.
Kimi sükûtla büyür, kimi hışımla savurur,
Yaşamak buysa eğer, ölümü bilmek lazım,
Kader zalimse şayet, bu oyunu bilmek lazım.
Bu bilinmez yazıda duran yürek usanmaz,
Cevap elbet bulunur, sabredip bilmek lazım.
Her anımız bir feryat, her yanımız pek âciz,
Elimde değil sevdan, yaktı içimi kül etti,
Yüreğim sana düştü, gece gündüz yol etti.
Ümitsizim ama yine sana doğru yön etti,
Perişanım, adım adım izini bulup gitti.
Dünyam senin çevrende bir değirmen gibi döner,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!