Ölsem de istemem hiç, o ayan yüzün solsun,
Senin parlayan nurun, dünyaya ışık gibi.
Hülya sırlar içinde, açılmamış tek sırrım,
Bu karanlık kabirde, bana kalan nur gibi.
Ben bu Hülya’yı diri diri kalbime gömdüm,
Ne yapayım, neyleyim ben, viran oldu dünyam,
Gönül hanem harabedir, yıkık kalsın Leylam.
Zihnim içinde sis, kayıp aklım yok kemalim,
Bu ruh artık hakikati bilmez olur Leylam.
Gördüğüm düş müdür, gerçek midir, bir yalan mı?
Ben şiir yazıyor sanıyordum kendimi.
Bir okuyucum bile yoktu,
Dolanıp duruyordum kendi döngümde
Bir şiir mırıldanırken yine.
Bir güzel gördüm o bahçede;
Yüzü şiir gibi,
Gözüm ufka takıldı bekler iken seni,
Her gelen ses çalındı, vurdu hep kalbimi.
Yalnızlık sardı dört yanımı bir duman,
Sen yoktun… ben sustum, hüzün örttü beni.
Ararım, bulamam hiç kendimi kalabalıkta,
Ruhum çekilir benden, sanki dipsiz boşlukta.
Saate pil koyarsın, yürür akrep yelkovan,
Durmuş bir saat gibi kalakaldım burada.
Aşk, zaman, para derken kaldım ölü hayatta,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!