Yüreğimdeki Çocuk Şiiri - Tahsin Özmen

yaşamın kıyısında…
henüz adını bile bilmeyen
yabani bir çiçektim
rüzgârın sesini
ninni sanacak kadar
çocuktum…

yağmur yağınca
gökyüzünün
çok üzülüp ağladığını sanırdım
güneş batınca
gökyüzünün bize küstüğünü
güneşi
ertesi gün yeniden doğsun diye
birilerinin yaktığını
kar yağınca
meleklerin yatak yorgan çırptığını
düşünürdüm

bir sabah;
oyunlarım
yarım bırakılmış cümleler gibi
terk edildi
oyuncaklarım bir köşeye atıldı
ve ben
çocukluğumu ararken
çocukluğum
benden habersiz
başka bir mevsime sürüldü
.
(çocuklar acılarını
oyuncaklarının arasına saklamayı
erken öğrenir
ben de erken öğrendim
.
pek çok çocuk gibi
benim hikâyem de
renkli sayfalara
mutlu sonlarla yazılmadı
.
yaşımdan büyük suskunluklar giyindim
sorumluluklar üstlendim)

bir evimiz vardı
duvarları konuşur
içindekiler susardı
.
(duvar saatinin tik tak sesi
gecelerin en uzun cümlesiydi
kapıları kapanınca
umut da dışarıda kalırdı)

her akşam
aynı sessizlik
aynı köşeye çöker
ben
gözlerimi sıkıca yumup
sabah her şeyin düzelmesini umardım
.
(oysa bazı yaralar
insanın kalbine yerleşir
ve yıllar geçse de
hiç kabuk bağlamaz
insan
onlarla yaşamayı öğrenerek büyür
.
gülmeyi öğrendim
ama
sonu hep eksik bir harfle)

kimse fark etmedi…
en ağır yükleri
en küçük omuzların taşıdığını
en büyük kırgınlıkları
en minik kalplerin sakladığını
.
saçlara düşen akların
yaştan değil
çocukken katlanmak zorunda kaldığım kıştan geldiğini
.
yaşlanan bedenimde
hiç büyümeyen
saklı bir çocuk olduğunu
.
o çocuğun
ara sıra
kapıma usulca vurup
“bir gün
oyunumuzu tamamlayabilecek miyiz?”
diye sorduğunu

ve benim her zaman
çocukluğuna doyamamış
oynamaya yeterince fırsat bulamamış
içimdeki
o küçük çocuğun
elini tutarak yürüdüğümü
kimse görmedi…

büyüdüm işte
omuzlarımda dünyanın yüküyle
saçlarımda o eski kışların soğuk akıyla
ama ne zaman kapım usulca vurulsa
içimdeki çocukla bölüşüyorum
bu sessiz sızıyı

artık yağmur yağınca gökyüzü ağlamıyor biliyorum
güneş de küsmüyor her akşam batarken bize
.
sadece içimdeki o çocuk
her gün doğumunda
hâlâ elini uzatıyor
yarım kalan hayallerimizi tamamlayalım diye…

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank,2018.