Zihin Hapisanesi Şiiri - Hakan Kaaradağ

Ben, gönlü kırgınlıklarla dolu kalan bir mahkûmum, anne.
Cezalar kesilmiş naif yüreğime,
Prangalar vurulmuş bileklerime;
Bir de sensizlik düşmüş gönlüme nasip, be anne.

Gökyüzü hiç olmadığı kadar zalim,
Güneş hiç bakmadığı kadar kızgın kalmış bana.
Ranzamda, benden önceki mahkûma ait birkaç resim
Ve kavuşulmazlık bırakılmış, gülen resimdeki yüzlere.

Geceleri buralar çok soğuk oluyor.
Avluda, hiç olmadığı kadar çıplak bir tenin sızısı...
Gözlerimdeki yorgunluk hiç geçmiyor, be sevdiğim.
Aldığım nefes, kendime yetecek kadar.

Ayrılık koymuşlar ömrüme adını;
Sen diye yazdım gökyüzüne.
Çok oldu ellerini tutup güçlü görünmeyeli.
Sahi, sen elimi her tuttuğunda
Ben dünyanın en güçlü insanı olduğumu,
Ellerimi bırakınca anladım.

Zihnimden silemediğim bir sonbaharın
Son kalıntılarındaki gibi çürümüş yüreklerimiz.
Biraz eksik, biraz suskun, biraz sensiz...
Sahi, aklımdan çıkaramadığım sen,
Kalbimde nasıl da ebedî yer etmişsin.

Arada geliyorsun aklıma...
Kızma, yalan söyledim;
Aklımdan hiç çıkmıyorsun.
Şimdi, bana gelmediğin günlerin hasretinde
İdam ettim kendimi.

Bazen kırık bir aynada denk geliyorum gözlerine,
Bazen uykusuz bırakıyorsun beni gecelerce.
Sen diye sürgün ettiğim yüreğim,
İflah olmaz artık.

Çok oldu gözlerine bakmayalı.
Beni bu gece idam edecekler, sevdiğim.
Bu gece koparacaklar beni senden.
Artık hayalini kurduğum suretin bile yasak kalacak bana.

Ölüm, inan, korkutmuyor;
Ama işte sensizlik var ya...
Aklıma her geldiğinde
Çok korkuyorum.

Ölüme yürüyen bedenim titriyor şimdi.
Kalbimin bir yarısına seni,
Diğer yarısına anamı koydum, sevdiğim.

Şimdi son bir veda kaldı.
Biz, birbirine kavuşamadan ölenlerden olduk seninle.
Sen gönlünü bensizliklerde kopardın,
Ben de sensiz kaldığım günlerde.

Elbet bir gün dediğim günlerde,
Kavuşmak dileğiyle, sevdiğim...

Hoşça kal...
Hoşça kal...
Hoşça kal...