Yüreğimdeki Hüküm Şiiri - Mustafa Alp

yüreğimde öyle bir yorgunluk var ki.
yanıyor mu?
kanıyor mu?
yoksa çoktan ölüp de
tabutunu omzumda gezdirdiğim
bir eski dost mu,
bilemedim.

ey yürek.
sana da mı dünyanın pası bulaştı?
sana da mı insan denilen iki ayaklı gölgenin
dili değdi?

ne zaman birini sevmeye kalksan,
sevabın darağacı oluyor.

şaştım doğrusu.
şu koca pazarda en ucuz mal insanmış.

vicdan tartıya çıkmıyor,
namus açık artırmada,
sadakat ise eski bir mendil gibi
ilk köşebaşında unutuluyor.

herkes hakikatten söz ediyor.
ağızlarında dua, avuçlarında hesap.
dilleri secdede, gönülleri kasada.
sonra dönüp bana ,sabret. diyorlar.

bre gafiller.

sabır, zulmün yorganı değildir.
sabır, hakikati satmadan acıyla aynı sofraya oturabilmektir.

ben ne saray istedim, ne taht.
bir tek gönül istedim.
meğer gönül de çekle, senetle,
çıkar hesabıyla satılır olmuş.

şimdi utanmadan hayat güzel diyorlar.
güzel öyle mi?
göğe sorun.

bugün kaç mazlumun ahı bulut olup dolaştı?
kaç yetimin gözyaşı, meleklerin defterine düştü?
ben artık zamana da güvenmiyorum,
insana da.
zaman, en sağlam taşı bile kum ediyor.
insan.
yüzüne tebessüm diker,
arkanda mezar kazarken küreğine çiçek bağlar.

ey felek.
yiğitsen, bir gün de zalimin kapısını çal.
mazlumun omzunda kaç çağ daha saltanat süreceksin?
benim davam sizinle değil.
sizin hükmünüz üç günlük gölgeye.
benim mahkemem, vicdanımdır.

varsın mecnun desinler.
varsın ayyaş, serseri, deli desinler.

akıllılarınızın kurduğu düzeni gördükçe,
delilik, insanın son namusudur.

içimden bir ney yükseliyor.

diyor ki,
ey insanoğlu.
toprak, unvan sormaz.
sultanı da dilenciyi de aynı sessizlikle örter.
ve kabir, en doğru terazidir.

işte o vakit anladım.

yüreğim yanıyor.
evet.

kanıyor.
elbet.

ama insanı öldüren,
bir sevgilinin gidişi değildir.
İnsan,
kendi hakikatini üç kuruşluk alkışa sattığı gün ölmeye başlar.

ve ben.
hala ayaktaysam,
ne bileğimin kuvvetindendir,
ne dünyanın adaletinden.

bir avuç merhameti esirgemeyen
Rabbimdendir...

✍️