Yorgun Düşlerim Şiiri - Hakan Kaaradağ

YORGUN DÜŞLERİM

Çok yordular beni anne,
yaşamak istedikçe ölüme terk ettiler.

Zamanla hayatımda ne çok şey yitirmişim;
önce güvenim kırılmış,
sonra düşüncelerim
ve iyi niyetlerim...

Kalbimi de kırdılar anne.

Zamana yenilmek çok acıymış be anne.
Koca dünyaya kafa tutacak
hoyrat bir gönlün kırgınlığını yaşıyorum.

"Seni hiç terk etmem" diyen herkesin de
her yol ayrımında
beni bir bir terk ettiğini gördüm anne.

Hayat bana hiç adil davranmadı.
Dostlarım sahte,
sevdiğim ise zalim çıktı be anne.

Gönlümün yorgunluğunda çok ezdiler.
Gülmek istedikçe
nasibime hep ağlamak düştü.

Sahi...
En son ne zaman güldüm,
hatırlamıyorum.

Aradan şimdi çok sular aktı,
her şey bir bir yitirildi.

Önce insanlar kirlendi,
sonra içlerinde taşıdıkları sevgiler.

Beni sorma anne;
bende hiçbir şey bırakmadılar.

Oysa ben,
gülüşlerimi sevdiğim kadının
bir tebessümüne kurban etmiştim.

Sevdikçe sevilmemenin acısını yaşattılar anne.

Yorgun bir yüreğin
son sözlerini hediye ediyorum size:

Kırdığınız yerden değil,
en çok güvendiğiniz yerden
kırılmanız dileğiyle...

Hoşça kalın.

Hoşça kalın...