Yüreğimdeki Sürgün Şiiri - Sabri Servetoğlu

Gece, omzuma çöken siyah bir mahkeme;
Susuşun, hükmünü çoktan vermiş bir hâkim.
İçimde aynalar var, yüzümü göstermeyen;
yüzünü benden değil, yüzsüz insanlar
Her biri bir uçurum, her biri bir tâlim.

Sordum gölgelere:
"Hangi kapıdan çıktı benden eksilen insan?"
Duvarlar sustu.
Sessizlik, cevabın en keskin hâliymiş meğer.

Sen...
Bir zaman gönlümün kıblesine doğan ışık;
Şimdi ismini anmak bile
Karanlığı büyüten gizli bir ayin.

Yanındaki adam...
Ne tam zalim, ne de masum.
Sevmenin eşiğinde duran,
Öldürmeye cesaret edip
Merhametine yenilen bir mahkûm.

Kalbinde paslı zincirler...
Her halkası başka korkunun adı.
Kaçmak ister kendinden,
Kendi gölgesine çarpıp döner.

Ben ise
Bir tek hakikatin peşinde yürüdüm:
İnsan, sevdiğini değil;
Sevdiğinde kendini ararmış.
Ben seni sevdikçe...
Sensizliğin müebbet cezasına çarpılmışım

kalbimin caddeleri, sokakları
Yıkılmış bir mabedin taşları gibi sessiz.
Yıldızlar göğe değil,
İçimin kuyusuna düşüyor.

Ey kara kız!
Dönsen de değişmez artık vakit.
Çünkü bazı ayrılıklar
Bir kapının kapanması değil;
İnsanın kendi içine sürgün edilmesidir.

Ve anladım...
Gözlerin çoktan sürgün emri vermiş
En büyük yalnızlık,
Bir insanın gitmesi değil;
Kalbin, kendi sesini duymaktan korkmasıdır.