Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SESSİZLİĞİN GÖLGESİNDE
Belkiler cesaret bulamaz içimde,
Adımlarım hep yarım kalır,
Sözler dudakta takılı kalır,
Gözlerimse uzaklara dalar.

SESSİZLİĞİN İÇİNDE SEN
Akşam, yorgun bir gölge gibi iner,
Göl kıyısında ürperir durgun su.
Gökyüzü mor bir yalnızlık giyinmiş,
İçimde eski bir sızı büyür usul usul.

SESSİZLİĞİN İZİNDE
Yorgun indim şehrin taşlı yollarına,
Bir çınar gölgesi düştü omzuma ince.
Ömrüm dağıldı sustuğun yıllarına,
Bir haber bekledim geceler boyunca sessizce.

SESSİZLİĞİN KALBİNDE
Bu akşam pencere açacağım geceye,
Belki sessizlik adını getirir.
Ne soru düşsün dudaklarına,
Ne cevap dokunsun yüreğimize.

SESSİZLİĞİN KIYISINDA
Akşam usul usul indi dallara,
Göğün yüzü ince bir sır oldu.
Rüzgâr eski bir düşü fısıldadı,
Yol sessizliğin koynuna sindi.

SESSİZLİĞİN KIYISINDA
Susmak, yalnızlığın şiirdeki sesidir,
Geceye düşen kimsesiz bir nefestir.
İçimde kırılan her sessiz cümle,
Bir ömrün yorgun aynasına sinmiştir.

SESSİZLİĞİN LİMANI
Nerede bir can sönerse,
Oralı olur yüreğim,
Taşır sessizliğini etrafa,
Olmazsa insan olmaz yüreğim.

SESSİZLİĞİN TARTISI
Eğri bir köprünün üstünden geçiyoruz,
ne susmak ne konuşmak çare olmuyor insana.
Sözler kırık bir terazide sallanırken,
hakikat eğiliyor iki ucunda dünyanın.

SESSİZLİK HASRET EKER
Gidersen bu şehir yıkılır
Kuşlar da uçar gider buradan
Nehirler bile susar susuzluktan
İnsan da yalnızlıktan

SESSİZLİKTE SEN
Haykırsam gelemezsin,
Sesim rüzgârda kaybolur boşluğa.
Şiirlerim hüzün kokar sen diye,
Her dize bir özlem, her nokta bir hasret.