Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SANMAK
Niye öyle dargın dargın bakarsın
Uzak diyarlardan
Arkadan neden böyle dargın bakarsın
Canımı böyle yakarsın

SATIR ARALARINDAKİ SEN
Şiirler yazdım gecenin kıyısına,
yalnızlığı yazdım,
suskunluğu yazdım.
Yağmuru, ay ışığını,
rüzgârla savrulan yaprakları,

SAVURDUM YELE
Gönül telim çözülür geceye,
Dağılmasın diye sustum.
Belki unuturum sandım,
Adını rüzgâra bıraktım.

SEBEPSİZ DEĞİL
Baktım çözülecek gibi değil
Ben bi düğüm daha ekledim
Sevgiye sonsuza dek
Hasret bağladım yaralı gönlümü

SEBEPSİZ IŞIK
Sevginin ne bir bedene ihtiyacı var,
Ne de bir nedene yaslanır var olmak için,
O, kendi kendine doğan sessiz bir ışıktır,
Kalbin en derininde yanar sebepsizce.

ŞEBNEMDE SAKLI GÜNEŞ
Güneş doğuyor, belki de sen…
Şebnem düşmüş gül yaprağına,
Bülbül sustu gece boyunca
Adını yazdı sabah rüzgârına.

SEHER VAKTİ
Seher yelinde bir bir düştük
Umutsuz yarınlara
Yelkenler düştü
Güneşsiz yarınlara

ŞEM' HASRET PERVÂNENİN FERYADI
Ne vakit gurbetin ayazı değse ruhuna
Bir serap gibi düş kalbimin sahrasına,
Ben ki hicrânın ateşinde kül olmuş pervâne,
Sen ol bir şem’ olup doğ karanlığıma.

SEN 1
Bir ateş sönerken başlar aşkın,
sessizliğe düşer içimin sesi.
Dünya dediğin uzak bir hatıra,
sen kalırsın yalnız, en derinde.

SEN
Dünyalar kadar kederlendim
Senden gayri hayıflandım
Mırıldandıkça nefesledim
Kalbim yüzünle bir başka