Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SİSLİ MEMLEKET
Gökyüzü suskun, yıldızlar kırgın,
Ay bile bakmaz olmuş semaya.
Rüzgârın sesi yorgun ve dargın,
Hüzün çökmüş bütün memlekete.

SİSLİ TESELLİ
Yine bir acı, yine bir teselli,
Yine başımızda sisli bulutlar…
Gökyüzü suskun, yollar gölgeli,
Ve yine gözlerde biriken yaşlar…

SIZIM
Gönlüm pınar misali çağlar
Yüreğim suskun bağlar
Neyleyim sızım öylesine ağlar
Benden değil ,zaman beni dağlar

SIZIM
Gönlüm pınar misali çağlar
Yüreğim suskun bağlar
Neyleyim sızlar, öylesine ağlar
Benden değil ,zaman beni dağlar

SOĞUĞUNU SEVDİM
Soğuğuna bile içten bağlandım senin,
Bir gülüşün yeterdi içimde çiçek açmaya.
Üşürüm belki ellerinde,
Ama yine de senden vazgeçmem.

SOKAK KADAR SESSİZ YALNIZLIK
Bir sokak kadar sessizdir
gönül yalnızlığım
Serhat’ın rüzgârına karışır içim

Van’ın taş sokaklarında yürürüm

SÖKÜK
Kusur bazen sessiz bir söküktür,
Göreni de olur, öreni de…
Her yara bir iz taşır,
Kalbin en derin köşesinde saklı.

SOLAN BAHAR
Adaletin sesi kısıldı bu çağda,
Zulüm gölge gibi çöktü her yana.
Bahar geldi geçti iz bırakmadan,
Güller daha açmadan soldu aslında.

SOLGUN
Yokluğuna sonsuza dek sustum,
Kaldım bir başıma, avare.
Bir akşam vaktinin solgun aynasında
Yüzüme düştü sensizliğin
En keskin hâli.

SON
Son nefesim bir şiir olsaydı,
Adın olurdu.

Ne mısra,
Ne hece.