Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

OKULUMUN IŞIĞI
Bulunmaz bir yuva gibi,
Kapın umutla açılır,
Her adımda bir yarın var,
Canım okulum yaşa.

ÖMRÜN HEYBESİ
Her tecrübe ömürden gider,
Bir hüzün düşer eski heybeye.
Zaman sessizce iz bırakırken,
İnsan dönüşür kendi gölgesine.

ÖMRÜN KIZIL VEDASI
Geriye çekilen bir ömrün adıdır gün batımı,
içinden sessizce sökülür zamanın ince çizgisi.
Zamandan, gönülden, günden,
birer birer sökülür ışığın ince ipliği.

ÖMÜR DEDİĞİN
Ömrümü yele eyledin böyle
Nasıl karşılayayım seni öyle
Bilmedim neyin coşkusu bu
Giden ömürden sayılınca

ÖMÜR DEDİĞİN ZAMAN
Akıp diyoruz zaman misali
Sorgusuz sualsiz
Bize kalan da
Koca bir ömür

ÖMÜRDEN KALAN
Geçen günlerin ardından
Ne umutlar
Ne hayaller geride kalmış
Yine olup bitenlere neyleyim

ONA DOĞRU
Zamanı içine alan bir suskunluk çöker her gece,
Zaman duvarda asılı kalmış bir gölge gibi,
Dakikalar susar, geceler ağırlaşır
Ve ben aynı yerde, aynı özlemin içinde.

ON DOKUZ MAYIS
Karadeniz üstünde dalgalandı ilk seher,
Ufuklardan yükseldi hürriyete bir haber.
Samsun’un kıyısında bir ateş yandı ansız,
Bir millet doğruldu o kutlu sabahla yalnız.

O SES
Halktan ses var Saray'a
Gümbür gümbür gelir
Ayak sesleri çok yakındır
Bu mazlumların ayak sesleri

O ŞİİR
Ne Eylül'ün sararan yüzüne
Ne Ekimin'in efil efil esen ürpertisine
Ne de Kasım'ın hüznüne...
Ben o şiiri