Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SÖYLE
Düşmeden yaş gözüme,
Değmeden sızı yüreğime
Söyle…
Sen nerdesin, ben nerdeyim?

SÖZ
Siyah zülüfler gölge salmış geceme,
Bir düğüm olmuş gönül, çözülmez.
Hasret bir ırmak gibi akar içimde,
Ne durulur, ne çekilir susmaz.

SÖZÜN BİTTİĞİ GÖZLER
Gözlerin güneş gibi doğar içime,
Kirpiklerin sabahın ışığını örer,
Toplasam dünyadaki tüm kır çiçeklerini,
Belki siluetini çizerdim bakışına, yetmez.

SÖZÜN GÖLGESİNDE KALAN HÂL
Hâl bilmeyen bir yürek yanında,
Sözün de yetmez; suskunluk ağır.
Dil bilmezsin yanında lisanın,
Anlam göçer, kelime yarım kalır…

ŞUBAT 1
Şitâya elvedâ derken uyanır bâğ u bostân,
Şubat nefes verir cânâ, çözülür bağ-ı zemân.

Tabîat silkelenmiş, hâb-ı gafletten bugün,
Bir başka eser işler toprağa rahmet-i cân.

ŞUBAT
Buradan havalar
bir başka eser fısıldar toprağa;
Şubat gelir usulca,
tabiat uyanmayı hatırlar.

SÜKÛT
Susarım, anlatırken ağlarım diye,
içimde sustuğum çok cümle var.
Her biri yarım kalmış bir ömür gibi,
dilime değse yıkılır duvarlar.

SÜKÛTUN GÜLÜ
Gönlümde saklı bir arzu,
Adınla derinleşir sır,
Bir gül meclisinde seninle
Susmak bana kâfidir.

SÜKUTUN İÇİNDEKİ YANGIN
Bakışlarındaki sessizliği bilmeyen,
Kalbindeki tufanı nasıl duysun?
Gülüşünde saklı o ince kederi,
Hiç yanmamış bir yürek nasıl bulsun?

SÜKUTUN KIYÂMI
Sözlerin kalabalık, ben hep eksik kalmış,
suskunluğun içimde büyüyen bir fırtına.
Bir kelimeye sığmayan yorgunluğum var,
içimde kırılmış cümleler durur.