Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

İÇİMİN YAĞMURU
Yağmur yağıyor, gökten değil;
İçimden, sessizce ve ağır ağır.

Islanan sokaklar değil bu kez,
Hatıralarım ıslanıyor birer birer.

İÇİNDEKİ
Sınağın, inancın olsun,
Yolunu sis bastığında bile
Elinden tutan görünmez bir iz gibi,
Seni kendine geri çağıran.

İÇİNDEKİ SESSİZLİK
Bazı şeyler ne anlatılır,
Ne yazılır…
Söz, dudakta donuk bir gölge
Gözler uzaklara bakar sadece.

İÇİNDEKİ SIZI
İnsan bazen konuşamaz,
Yüreğinde bir türkü dolaşır sessizce.
Sözcükler yetmez, dudaklar susar,
Geriye sadece derin bir sessizlik kalır.

İÇİNDEKİ UZAKLIK
Dalıp gidersin bazen…
Sanki zaman omzuna dokunmayı unutmuş gibi,
Bir an uzar, büyür, içini kaplar.

Oysa gittiğin yer uzak değil;

İÇİNDEN GEÇER ZAMAN
Üzülme çiçeğim, geçer içinin sızısı,
Dünyadayız işte…
Kimi söz olur incitir,
Kimi sessizliğiyle eksiltir içte.

İÇ SESİN YANKISI
Kimi vakit dilim kilitlenir ansızın,
Kimi vakit içimde çoğalır sesler,
Yüzüm sükûnetle örtülür dışarıdan,
İçimde fırtınalar yer değiştirir.

İÇSÜRGÜN
Sustuğum şeyler var;
Dilimin kıyısına gelip
Geceye geri düşen sözler.

Hiç konuşamadıklarım var;

İÇTE KALAN
Herkesin içinde susan bir mevsim vardır,
Adı anılmayan bir hüzündür.
İnsan, yüzünde bir gülüş açsa da,
Yüreği sessizce sonbaharı gizler.

İÇTE KALAN SIZI
Her insanın başka bir hüznü var,
Kimi içinden taşır, dili yorulur.
Kimi susar geceler boyunca,
İçinde bir ateş gibi savrulur.