Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SESSİZ GİDENLER
Bazen iyi insanlar gelir…
Hayatına dokunur,
İçini ısıtır.

Sonra,

SESSİZ HAYAT
Eskiden her tuştan ses gelirdi
Tam bir cümbüş havası vardı
Şen şakraktık her yerden
Her birimiz farklı renkten

SESSİZLİĞE DÜŞEN DERS ZİLİ
Bugün, şehirler susarak ıslandı,
Gökyüzü suskun, yer ise çoktan ağlamıştı,
Rüzgâr bile utanır gibi geçti sokaklardan,
Bir şehrin kalbi sessizce daralmıştı…

SESSİZLİĞİN ARDINDAN
Kaç gece sustum
Dilimde yarım kalan cümlelerle
Kaç kalem kırdım, parmaklar arasında
Haberin var mı,her sessizlikte bir anı kayboldu böyle

SESSİZLİĞİN GÖLGESİNDE 1
Uzanamadım düşlerine,
Dokunamadım ellerine.
Bir akşam sessizce soldu
Adın içimde ince ince.

SESSİZLİĞİN GÖLGESİNDE
Belkiler cesaret bulamaz içimde,
Adımlarım hep yarım kalır,
Sözler dudakta takılı kalır,
Gözlerimse uzaklara dalar.

SESSİZLİĞİN İÇİNDE SEN
Akşam, yorgun bir gölge gibi iner,
Göl kıyısında ürperir durgun su.
Gökyüzü mor bir yalnızlık giyinmiş,
İçimde eski bir sızı büyür usul usul.

SESSİZLİĞİN İZİNDE
Yorgun indim şehrin taşlı yollarına,
Bir çınar gölgesi düştü omzuma ince.
Ömrüm dağıldı sustuğun yıllarına,
Bir haber bekledim geceler boyunca sessizce.

SESSİZLİĞİN KIYISINDA
Susmak, yalnızlığın şiirdeki sesidir,
Geceye düşen kimsesiz bir nefestir.
İçimde kırılan her sessiz cümle,
Bir ömrün yorgun aynasına sinmiştir.

SESSİZLİĞİN LİMANI
Nerede bir can sönerse,
Oralı olur yüreğim,
Taşır sessizliğini etrafa,
Olmazsa insan olmaz yüreğim.