Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KURUYAN BAHÇELER
Nicedir kendi dalını,
Sessizce kırıyorsun,
Bir başkasının susuz gecesine
Ömrünü akıtıyorsun.

KUYTUYA BIRAKIR BAZEN
İnsan bazen saramadığı yarayı
Bir gülüşün içine saklar,
Kimse görmesin diye
Bir anının kuytusuna bırakır kanını.

LÂKİN
Sadece gülümsemeni isterim
Ben de bütün acıların ziyadesiyle
Var fazladan
Lâkin

LAVİNYA
Seni özledim,
Hatıralarıma düştün ansızın.
Şiir yazarken adın
Dilime takıldı, susturamadım.

LAVİNYA
Siyah zülüflerine gönlümü
Bağlamışım
Hasreti bırakmıyor, Lavinya'm

Yalnızlıktan zor çekilmiyor

LAZIM
Zaman zaman konuşasım gelir,
Dilimin ucuna kadar gelir cümleler,
Bir düğüm olur boğazımda
Yutkunurum…
Olmuyor.

MAHKUM
Sende gördüğümü
bir nazar daha görür diye
derûnum ürperir.
Gül cemâlinin sırrı düşer dillere diye
bahçemi rüzgârdan bile gizlerim.

DERD-İ MART
Bir soğukluk var memlekette,
Sanki rüzgâr değil, ah dolaşır sokaklarda.
Güneş doğsa da solgun bir kandil gibi,
Isıtmaz üşüyen gönüllerin harâb diyarını.

MART
Yeni ufuklara yelken açılır mart denince,
Rüzgârın dilinde ince bir ninni çözülür.
Kışın suskunluğunu yırtan ilk ışık gibi
Kalbimde saklı bütün yollar sana bükülür.

MARTIN ÜŞÜYEN YÜZÜ
Bir soğukluk var memlekette,
Rüzgârın dili keskin, geceler uzun.
Sanki mart değil dert
Dolaşıyor sokak sokak, ev ev.