Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ÖZLEMEK
Güneşin batışını seyrettim öyle
İçimdeki özlemimi gidermek
Dağa taşa sordum
Hatta göldeki gelgitlere

ÖZLEMEK İŞTE
Özlemek bazen üşütür,
İçine sinen bir rüzgâr gibi
Usul usul kemiklerine işler insanın.

Bazen de incitir seni,

ÖZLEMİN ADI
Mesafelerin ne önemi var,
özlem büyüyorsa kalbin içinde,
bir hatıra düşer geceme usulca
ve sen çoğalırsın her sessizliğimde.

ÖZLEM VAR
Dışarıda yağmur var, aklım yine sende,
Kaldırımlar gecenin omzunda ıslak.
Camın buğusuna adını yazdım,
Harfler titredi, ben sustum ancak.

ÖZ VATANIM
Ah güzel yurdum nelere kadirsin
Dünyada nadir biz gani gani
Saymakla bitmez böyle
Ölürüz her hikâyeden

ÖZ YURDUM
Tanırım o baca tüten evleri
Hele sisler kalktığında
Tanıdık gelir dağları, taşları
Hayran bırakır kendisine

PAHASIZ ZAMANLAR
Ne değersiz kıldılar güzel olan ne varsa;
Bir bir soldurdular en nadide duyguları…
Bir selamı bile eksik verir oldular,
Kirlettiler en temiz hisleri.

PARLAYAN GÖZLER
Nasıl vasfedeyim güzelim seni
Gökyüzünden Van'a parlayan gözlerin
Dünyaya gelmemiş eşin benzerin
Akşam kızıllığında hilal kaşlım

PARSELENMİŞ BAHÇE
Parselenmiş Bahçe
İndim yârin bahçesine,
Her köşe virân, gonca sensiz.
Rüzgâr uğuldayıp fısıldar adını,
Yapraklar eğilir, gam kervanımı taşır sessizce.

PASLI PENCERELER
Dünya paslı bir pencere,
Camında is, perdesinde kül.
Göğe uzanan eller değil artık,
Karanlığa alışmış kökler büyür.