Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KALK
Kalk
Bak ağaçlar da yorgun düştü
Dökülüyor yapraklar
Savruluyor sağa sola

KALP DURANA KADAR
Aşkın tarifi olmaz,
sözler yetmez anlatmaya,
bir bakışın düşer içime,
tüm sessizlikler başlar konuşmaya.

KALPTEN KOPUŞ
İnsan, yaprak gibi dalında değil,
Tam da sevdiğinden ayrı düşünce kırılıyor.
Bir rüzgâr değiyor kalbin en ince yerine,
Ve bütün mevsimler içinden çekiliyor.

KANATLARDA UYANAN UMUT
Uçun turnalar, uçun,
Söküp alın gecenin suskunluğunu.
Bir yarın düşsün kanatlarınıza,
Ufka değsin umudun beyaz izi.

KANAYAN BÜLBÜL
Dil susar bazen,
Şiir konuşur,
Bülbül kesilir yürek
Gülşende kanat çırpar durur.

KANAYAN SESSİZLİK
Mücadele ederken içime kan yürür,
Susarım gecelerde, yaram derin büyür.
Gözlerimde biriken o sessiz hüzünler,
İçime akıp akıp gönlümde düğümlenir.

KANDİLLER
Şehrin sokaklarında bir bir sönen ışıkları nerden bileceksin,
Akşam inerken bağrımda gurûb eden güneşi?
Ben, hicran çölünde susuz bir Mecnun misali,
Her köşe başında adını arar, kül olurum.

KANLA YAZILAN YURT
Ulu bir haykırış kopar çağlardan,
Anadolu ayağa kalkar adım atınca.
Kökümüz kanda, çeliğe yazılmış,
Bu yurt diz çökmez fırtına çıkınca.

KAR
Sessizliğim
Feryadımdan daha ağır bugünlerde
İçimde bir yer sızlıyor
Kar soğuk demeden

KARADENİZ'DEN DOĞAN DİRİLİŞ
Bir vapur süzüldü Karadeniz ufkunda,
Sabaha yakın, sisli bir vakit içinden,
Rüzgâr eğildi usulca geçtiği yolda,
Dalgalar sustu, bir sır dinlercesine.