Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

NİSAN SABAHI
Sade bir sabah,
Baharın ilk nefesi içimizde.
Tomurcuklar uyanıyor,
Gökyüzü maviye gülüyor,
Ufuk ve deniz buluşuyor sahilde.

NİSAN YAĞMURUNDA HÜZÜN
Memleketimde mevsimlerden ilkbahar,
Aylardan nisan…
Harıl harıl yağan bir yağmurdan
Islanıyoruz usulca.

OCAK
Ocak gecesi; dışarısı ayaz,
içimdeki sessizlik üşüyor.
Sobada köz var ama
yüreğimdeki boşluk
kül tutmuyor.

ÖDÜNÇ
Gel gelelim beter,
Bize kısmetmiş bu hâl.
Ölüm altı okka koymaz adama,
Asıl susmak ağır,
Beklemek müthiş.

ÖĞRETMENİM
Öğretmen nefestir açılan her çiçeğe
Açıldıkça can olur
Işığı saçılır her yere
O yüreği titreyen alevdir her yüreğe

O HİKÂYE
Herkesin içinde saklı bir hikâyesi var
Tozlu bir günlük içinde unutulmuş
Bir de kurumuş gül
Kimi zaman da şarkı sözlerinde saklı

ÖKSÜZ DÜŞLER
İnsanlar
En kötüsünde
Gece olduğunda vurur ya
Özlediğinin hasreti

OKULUMUN IŞIĞI
Bulunmaz bir yuva gibi,
Kapın umutla açılır,
Her adımda bir yarın var,
Canım okulum yaşa.

ÖMRÜN HEYBESİ
Her tecrübe ömürden gider,
Bir hüzün düşer eski heybeye.
Zaman sessizce iz bırakırken,
İnsan dönüşür kendi gölgesine.

ÖMRÜN KIZIL VEDASI
Geriye çekilen bir ömrün adıdır gün batımı,
içinden sessizce sökülür zamanın ince çizgisi.
Zamandan, gönülden, günden,
birer birer sökülür ışığın ince ipliği.