Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

MEHTABI SÜRÜKLEDİK
Sabahın köründe yine sürükledik Mehtabı yollara
Daha şafak düşmeden
Yalnızlık yüzüme vura vura

Esen aralık soğuğu gibi

MELODİYE DÜŞEN YARA
Sessizliğin içinden bir melodi doğar,
Sanki kalbinin kapağı aralanır sessizce,
Unuttuğun ne varsa geri gelir
Bir nota gibi düşer geceye.

MEMLEKETİME BAHAR GELMEDİ
Haberin var mı
Yoldaşlarım
Anılar tarih oldu
Günlükte var hüzün, keder ...

MEMLEKETİM SENSİN
Memleketim sensin, içimde açan en eski bahar,
Dağların omzumda, ufkumda adınla doğan sabahlar.
Nereye dönsem sana çıkar yollarım gizlice,
Bir yurt gibi sararsın beni sessiz gecelerce.

MEM Û ZİN’DEN GELEN AŞK
Yârim çok şirindir, dillere destan,
Bülbüller üstünde kurar her zaman.
Nağmeler savrulur gülüşlerinden,
Dert kaçar, keder susar bakışlarından.

MESAFENİN YÜKÜ
Seni unutmuyorum,
Zamanın tozuna bırakmadım adını,
Her geçen gün biraz daha derine
Kazınıyorsun içimin en sessiz yerine.

MESAİ
En ağır işçilik bendedir belki;
ömür boyu seni düşünmekteyim.
Bir vardiya bitmiyor kalbimde,
her anını içimde taşıyorum.

MEVSİM
Hayat bu kimse tanıdığın gibi kalmıyor
Bir bakıyorsun sıcacık
Bir bakıyorsun buzdan kesilmiş
Sonra fark ediyorsun ki

MEVSİMİN DEMİ
Bir kara kışın arafesindeyiz
Bilinmez günler bekler bizi
Kimisine baharları dizer
Kimisini de arafta bırakır

MEVSİMLER DEĞİŞİR DE
Evet, Gülüm
Önümüz bahardır biliyorum
Leylaklar da açacak biliyorum
Biz görecek miyiz onu bilmiyorum