Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KIRLARA DÜŞEN BAHAR
Kayısı dalları eğilmiş kırlara,
Armut çiçekleri savrulur yele.
Vişneyle elma da düşmüş ardına,
Bahar usul usul yürür dereye.

KIŞ
Kış geldi, sessizlik indi şehre,
Kar susturdu sokakları bir bir
Soğuk, camlara yaslandı amansız,
Gece uzadı, içim daraldı sensiz.

KIŞA AÇAN ÇİÇEK
Ayazın koynunda açar bazı umutlar,
Sessizce düşer toprağın yorgun kalbine.
Herkes kışı yalnız bir karanlık sanırken,
Bir çiçek usulca yürür baharın izine.

Kİ SEVERSİN
Ki seversin…
olsa olsa yalnızlığı seversin.
Yürek dediğin burkuktur,
ömür boyu kanar.

KIŞIN İÇİNDEKİ BAHAR
Bahar da kışı taşır insanın içinde,
Kışın ortasında bile bir çiçek saklar.
Uzaklık büyütür sandığın şeyi,
Yakınlık bazen sessizce eksiltir.

KIYISINDA
Hiç kimseyi
rüyana sığacak kadar sevme;
gece dediğin ince bir bıçaktır,
uykunun en yumuşak yerinden keser insanı.

KIYMETİN KAYBOLDUĞU ÇAĞ
Kıymetin düştüğü bu yorgun çağda,
insan kendinden eksiliyor usulca.
İyilik, vitrinlere asılmış bir söz,
kalpler pazara düşmüş, alıcısı çok.

KIZIL ÇÖKER
Güneş battı dağlarda
Ufukta kızıl karanlık çöktü
Hasret elimde tuttu
Sensiz aşkı koynuma saldın amansız

KOKUN RÜZGARDA
Rüzgâr sessizce adını fısıldadı,
İçimde eski bir sızı uyandı.
Bir an durdu dünya içimde,
Adın düştü en kuytu yerime.

KOKUSUNDA KALAN
Dokunamadığın bir hayalin,
kokusunda saklıdır en derin özlem.
Ten değil artık aradığın,
bir hatıranın içinde saklı sıcaklık.