Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

İNSANLIK ÖLÜYOR
İnsanlık öldü mü dedim
Dedi ki hergün diri diri ölüyoruz
Ekranlarda haber diye geçiyoruz
Dünya böyle olunca

IRAK
Tarif edemem bir bakışta
Telli turnalar gibi uçarı
Nazlı tutumuyla beklenmedik
Aydan düşmüş bir lavinya gibi

IŞIĞIN ADI ÖĞRETMENİM
Öğretmenim,
Yoluma düşen ilk ışıksın,
Kalbimde büyüyen umut,
En kıymetli yarınımsın.

IŞIĞINDAN HABERSİZ
Ay tenli bir kız geçer gecenin içinden,
Yıldızlar çekilir yolundan.
Göğe bakıp gülümsediğinde,
Ay, ışığını usulca saklar.

IŞIK
Yansın tüm geceler,
Aydınlansın karanlıklar
Gel, sonsuzluğa gömelim
Geçmişin yükünü
Engin denizlere bırakalım

IŞIKTAN KALAN
Sıcaklığını güneşte buldum, içim yandı sessizce,
Bir kor düştü yüreğime, büyüdü derince.
Tenime değen her ışık, seni anlattı bana,
Adın düştü kalbime, kanadı usulca.

İSKELE
Beklerim,
Gözlerim arar ufukları
Dalgaya sorarım adını,
Rüzgâr susar, ben susmam.

ISSIZ GECE
Yağmur bu gece ince ince değil,
Sanki içimde kopan bir denizin yankısı.
Damlalar düşmüyor yalnızca toprağa,
Kalbimin tenha kıyılarına da vuruyor sesi.

İYİ NİYETİN YARASI
Kalpte açılan her sızı gibi,
İyi niyetinden vurulanın yarası,
Bir güvenin ortasında kırılır insan
Sessizce, kimse duymadan sızısı.

İZ BIRAKANLAR
Bu fâni ömre fazla gönül bağlamayın,
Bir gün sessizce çekilip gideceksiniz.
Ne makam kalacak avuçlarınızda,
Ne de adına ömür dediğiniz telaşlar…