Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KEHRİBAR
Kalbimim bir yanı özlem
Diğer yanı da bilinmezlikler sardı
Artık bu ayrılığa takatim kalmadı
Haykırmak isterim

KENDİ BİL YETER
Kendi bil yeter,
Sözlerin gölgesine sığınma,
Her ses hakikati taşımaz,
Her bakış içini okumaz.

KENDİ IŞIĞINI YAK
Kendi güneşini çizmeli insan,
Çünkü bazen dünya sisli bir sabaha da uyanabiliyor.
Göz gözü görmezken umut,
En çok içten doğmayı bekliyor.

KENDİNE BU KADAR YÜKLENME
Bir gün bu dünyadan ansızın gideceksin,
Ne bir uğultu duracak ardından
Ne de gök, yas tutacak sana.
Rüzgâr aynı esintisiyle geçecek sokaklardan,
Güneş yine doğacak

KERVAN
Ben bir bahtı karayım
Dünyaya geldim geleli
Gülmedi yüzüm
Mutlu görünür

KESİŞEN YOLLAR
Bir akşam vakti gibi iner insanın içine,
Bir çift gözde kendine yer bulabilmek;
Kalbinin en sessiz kıyısında
Bir ismi usulca duyabilmek.

KIR ÇİÇEKLERİ
Sensizliği yazdım kır çiçeğim
Sensiz oldurttum her şeyi
Yarım yamalak
Elimde döküldü pervasızca
Yüreğimden de ne tadı kaldı

KIRGIN GÖNÜL
İnsanın gönlü yoruldu mu bir gün,
Ne bahar yeşerir ne güler düğün.
Bir sessiz akşam çöker gözlerine,
Ömür bile döner kederli bir hüzün.

KIRGINLIĞIM BAŞKA
Sanma ki içim bu yağmurdan yana,
Ne çıkar gece camlara vurduysa?
Rüzgâr savurup geçtiyse sokakları,
İçimde dinmeyen bir fırtına var ya.

KIRIK AYNALARIN İÇİNDE
Senin gözlerinle başlamadı hiçbir şey,
belki de bu yüzden bu kadar gerçekti her şey.
Bir akşamüstü gibi girdin ömrüme;
ne büyük bir gürültüyle
ne de unutulmaz bir vedayla…