Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KALAN SADECE SEN
Ne olacağız diye sorarken kendimize;
Akşamlar çökerken içimize usul usul,
Bir eksiklik büyür adını koyamadığımız,
Sanki hep yarım kalmış bir şey var gibi.

KALAN YARIM BİR MERHABA
Kalbimde filizlenen bir sevdayı hiç tanımamıştım,
Bir bakışın içime gece gibi çöktü.
Sessizce “merhaba” deyip geçecektin,
Kalbim o an bütün yolları unuttu.

KALDI SÖZÜMÜZ
Yar deyince geçmedi sözümüz,
Hasret kaldı özümüz
Giden ardına bakmadı,
Yürekte kaldı özümüz.

KALEMİM YAZAR
Sensiz güzleri yazdım
Senli sevdalar artık hüzün eker
Her satırda aslında seni yazdım
Herkes anladı seni sevdiğimi

KALK
Kalk
Bak ağaçlar da yorgun düştü
Dökülüyor yapraklar
Savruluyor sağa sola

KALP DURANA KADAR
Aşkın tarifi olmaz,
sözler yetmez anlatmaya,
bir bakışın düşer içime,
tüm sessizlikler başlar konuşmaya.

KALPTEN KOPUŞ
İnsan, yaprak gibi dalında değil,
Tam da sevdiğinden ayrı düşünce kırılıyor.
Bir rüzgâr değiyor kalbin en ince yerine,
Ve bütün mevsimler içinden çekiliyor.

KANATLARDA UYANAN UMUT
Uçun turnalar, uçun,
Söküp alın gecenin suskunluğunu.
Bir yarın düşsün kanatlarınıza,
Ufka değsin umudun beyaz izi.

KANAYAN BÜLBÜL
Dil susar bazen,
Şiir konuşur,
Bülbül kesilir yürek
Gülşende kanat çırpar durur.

KANAYAN SESSİZLİK
Mücadele ederken içime kan yürür,
Susarım gecelerde, yaram derin büyür.
Gözlerimde biriken o sessiz hüzünler,
İçime akıp akıp gönlümde düğümlenir.