İçimde Kalan Günler Şiiri - Yücel Özkü

İÇİMDE KALAN GÜNLER
Ne garip bir dünya bu,
Yüreğimde eskimiş zamanların sızısı var.
Her sabah biraz daha eksik uyanıyorum,
Geceler ise suskun bir yara gibi ağır.

Zaman, avuçlarımda ufalanıp gidiyor,
Ne tutsam hatıralara dönüşüyor.
Bir ses vardı içimde, eskiden bana ait,
Şimdi yankısı bile kendine yabancı duruyor.

Kalbim, unutmayı öğrenemeyen bir şehir,
Sokaklarında senin izlerin dolaşıyor hâlâ.
Ne kadar kaçsam da kendimden,
Aynı acıya varıyor bütün yollar.

Bu nasıl bir dünyadır ki,
Sevmek en çok kaybettiriyor insanı.
Ve en derin yaralar bile görünmez oluyor,
Taşırken içimde, kimse bilmeden ağırlığını.

Yücel ÖZKÜ
23 Nisan 2026/10:35