İçimde Kalan Yankı Şiiri - Yücel Özkü

İÇİMDE KALAN YANKI
İçimde derinleşiyor suskun bir karanlık,
umudum düşer avuçlarımdan tane tane.
Bir şehir içimde ışıklarını söndürüyor,
ben kendime bile uzak kalıyorum bazen.

Kelimeler suskun bir duvara çarpıyor,
içimde kırık bir ses büyüyor derinden.
Ne yana dönsem aynı boşluk çoğalıyor,
kalbim yorulmuş bir göç gibi içimden.

Bir rüzgâr geçiyor hatıraların arasından,
dokunmadan ama her şeyi hatırlatarak.
Ben yine de tutunuyorum görünmeyene,
belki hayat, en çok orada saklı durarak.

Yücel ÖZKÜ
27 Mayıs 2007/AYDIN