Kalan Yankı Şiiri - Yücel Özkü

KALAN YANKI
Her şeyden uzak, akşamın içindeyim,
Susturduğum sesler gecede çoğalıyor.
Adını anmasam, yankın kalıyor bende,
Gölge değil, iz bırakıyorsun.

Akşamüstü düşüyor gözlerin aklıma,
Gün, solgun bir perde gibi iniyor şehre.
Seni içimde taşırken,
Hiç mi değmedim kalbinin kıyısına?

Gece ansızın çıksam bu şehirden,
Ayak izlerimi taşlara emanet etsem,
Karanlıkta adımı arardın belki,
Sonra susup geçerdin ardımdan.

İçimde kapanmayan pencere,
Her gece o pencereden sen eksiliyorsun.
Gelirsen, susup gözlerine bakarım;
Gelmezsen, seni içimde tamamlarım.

YÜCEL ÖZKÜ
27 Ağustos 2026/19:22