Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KARANLIKTAN DOĞAN UMUT
Bir ışık süzülür gecenin koynundan,
Gizli bir umut iner yüreklere,
Kırılmış umutlar filiz verir bir anda,
Sabır düşer en yorgun düşlere.

KARA TOPRAK
Ben benim böyle kalacağım övünme
Kara toprak bekliyor seni
Sonra dizine vurup dövünme
Kara toprak bekliyor seni

KAR TANELERİ
Gökyüzünde kar bulutları
Bir yanda soğuk efil efil eser
Bir yandan dertler de içimi
Gecenin sessizliğinde düşünürüm

KASIM HÜZNÜ
Her sözünde nur düşüyordu
Yer gök susuyordu bu ayda
Nabzı halkında atıyor artık
Sustuğunda içimiz kanıyordu

KAYBOLAN HEVES
Her şey yolunda gibi duruyor dışarıdan,
Günler aynı, saatler aynı yerinde,
Ama içimizde eksilen bir şey var,
Adını koyamadığımız o eski heves.

KAYBOLDUM
Bu şehir üzerime çöküyor sessizce
Kalabalıklar içinde
Ardından günler akıp giderken
Bir kere daha kayboluyorum içinde

KAYIP BAYRAMLAR
Hoşgörü yerine kin büyüttüler,
Savruldu öfke dört bir yana, dostum.
Bir lokma sevgiyi çok gördüler,
Düştü insanlık virana, dostum.

KAYISI
Açılır mevsiminde
Zerdali mevsimi bu
Dalında açılır
Kokusu taptaze

KEDER
Bunca gamı, onca derdi
Yüce Mevla yalnız bana mı verdi?
Omzumda yük, içimde sızı,
Gül dediler, diken düştü yazıma gizli.

KEDER
Sabrımın mihenk taşı neylesin
Kiminle getireceğim bilir misin
Gönlüm her zaman sende
Kederimden sen varsın