Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

HABERİN OLSUN
Memleket yanıyor,
Esma memleket yanıyor!
Dağ taş demeden alev sarmış,
Serçeler ağaçsız kalmış.

HÂLİM
Kaldık mı yine baş başa..
Ayrılık dışında
Yürek telaşından gayrı
Hâlim sana beyandır

HÂLİN SESSİZLİĞİ
Kendi içine dönmek güzeldir,
Gürültüden uzak bir kıyıda,
Bir köşe bulur insan kendine,
Susarak çoğalır aslında.

HALLER
İnsan bazen susar
Anlatmak yorar
Kırar anlamayacakları bilmek
Döner içine sorar geçmişi

HAN
Yolun sonu yokuştur
Aldanma buna hancı
Geçer her gün öyle
Ne fark eder adı sanı

HANGİ DİYÂR
Başka bir yâr nasıl sevilir bilmiyorum
Hangi diyâra gidilir yalnız başına
Hagi ağıt yakılır sen olmayınca
Kimle kahve içilir?

HANGİ MEVSİMDESİN
Ey gül-i mehtap…
Ömrün dört evsimi var:
Aşkın coştuğu bahar,
Hasretin titrediği sonbahar,
Hüzünle ıslanmış kış,

HANGİ MEVSİMİN GÜLÜSÜN
Nâzende bir düşsün gecelerimde,
Ay ışığı gezinir tellerinde.
Kokun değdiğinde savrulur zaman,
Sen hangi baharın güllerindensin?

HANGİ MEVSİMDESİN
Ey gül-i mehtap…
Ömrün dört mevsimi var:
Aşkın coştuğu bahar,
Hasretin titrediği sonbahar,
Hüzünle ıslanmış kış,

HARMAN DEĞİL ÖMÜR
Zâlim zaman savurdu rüzgârda
Harman mı sandın ömrü böyle?
Bir avuç buğday değil ki hayat,
Savrulunca yeniden toplanır.