Kalpten Kopuş Şiiri - Yücel Özkü

KALPTEN KOPUŞ
İnsan, yaprak gibi dalında değil,
Tam da sevdiğinden ayrı düşünce kırılıyor.
Bir rüzgâr değiyor kalbin en ince yerine,
Ve bütün mevsimler içinden çekiliyor.

Gözler suskun, dudaklar yarım kalmış dua,
Adın dilimde, sanki hiç gitmemiş gibi.
Ama yokluğun ağır bir taş gibi içimde,
Her nefes biraz daha eksiltiyor beni.

Ne bahar yeşertiyor, ne kış unutturuyor,
Zaman dediğin sadece üstünü örtüyor yaranın.
Bir sevda, ayrılıkla sınandığında anlıyor insan,
Asıl kopuşun kökten değil, kalpten olduğunu.

Ve bir gün ansızın düşüyor hatıralar,
Sararmış yapraklar gibi avuçlarıma…
Anlıyorum; insan dalından değil,
Sevdiğinin yokluğunda savruluyor aslında.

Yücel ÖZKÜ
23 Nisan 2026/10:25