Kopuş Şiiri - Ömer Albayrak 2

Bir ev vardı…
Perdeleri güneşe açılırdı her sabah,
ama birbirimize değil.
Aynı sofraya oturur,
aynı yastığa baş koyar,
aynı takvimden gün eksiltirdik.
Yalnız,
aşkın sesini yıllar önce bir çekmeceye kaldırmışız da
hangimiz unutmuşuz,
ikimizde bilmiyorduk.

Ben seni seviyordum.
Sevdiğimi sanıyordum.
Oysa sevgi, kalbin içinde saklanan bir sır değilmiş;
her gün yeniden söylenmesi gereken küçük bir mucizeymiş.
Ben sustukça,
sen biraz daha eksildin.

Sen, kimsenin duymadığı bir çığlık oldun.
Bir çift göz aradın
içindeki yorgun kadını görecek.
Bir avuç şefkat aradın,
bir omuz,
bir "iyi misin?"

Ve tam da en zayıf yerinden bir yabancı dokundu sana.
O adam sana aşk vermedi.
Sadece,
benim yıllardır bıraktığım boşluğu kendi elleriyle doldurur gibi yaptı.
İnsan bazen aldatılmaz yalnızca;
ihmal edilir,
unutulur,
görülmez.
Ve en büyük yanlışlar,
işte tam o görünmezlikte filizlenir.

Sonra…
Bir gecenin koynunda bir ömür kirleniverdi.
Sabah olduğunda aynaya baktığında yüzünü değil,
vicdanını gördün.
Ellerin titriyordu.
Çünkü bazı pişmanlıklar gözyaşıyla temizlenmez.
İnsan, kalbinin yükünü omuzlanır bir ömür,
böyle zamanlar sonrasında.

Ben öğrendiğim gün,
evin duvarları bile geri çekildi.
Adını söyledim önce.
Sonra öfkeni değil, ihanetini çağırdım.
Kelimeler cam kırıkları gibi saçıldı odalara.
"Bunu nasıl yaptın?"
"Bunu nasıl yaptın?"
diye bağırırken,
içimde başka bir adam dizlerinin üzerine çökmüş,
sessizce bana bakıyordu.

O adam bendim.
"Sen ne yaptın?" diyordu.
"Kaç yıldır gözlerinin içini okumadın?
Kaç kez sarılmayı erteledin?
Kaç defa işini, yorgunluğunu, suskunluğunu sevginin önüne koydun?

Şimdi yalnızca onun günahını mı sayacaksın?
Kendi eksikliğini hangi terazide tartacaksın?"
İşte o an,
öfkem yüzünü bırakıp kalbime döndü.
Sen ağlıyordun.
Ben de…

Ama gözyaşlarımız aynı nehre karışsa da
aynı kıyıya ulaşamadı.
Çünkü köprüler bir kez yıkılınca,
taşları yerinde dursa bile üzerinden geçilmiyor.
Affetmek istedim.
İnan, bin defa istedim.
Her hatıraya tutundum.
İlk kahkahana…
İlk el tutuşumuza…
Birlikte yaşlanacağımıza dair ettiğimiz o saf yeminlere…

Ne zaman sana yaklaşsam,
aramızdan o tek gece geçiyordu.
Sen de kendini affedemiyordun.
Ben de eski seni bulamıyordum.
Ve anladık…
Bazen aşk bitmez.