Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KANDİLLER
Şehrin sokaklarında bir bir sönen ışıkları nerden bileceksin,
Akşam inerken bağrımda gurûb eden güneşi?
Ben, hicran çölünde susuz bir Mecnun misali,
Her köşe başında adını arar, kül olurum.

KANLA YAZILAN YURT
Ulu bir haykırış kopar çağlardan,
Anadolu ayağa kalkar adım atınca.
Kökümüz kanda, çeliğe yazılmış,
Bu yurt diz çökmez fırtına çıkınca.

KAR
Sessizliğim
Feryadımdan daha ağır bugünlerde
İçimde bir yer sızlıyor
Kar soğuk demeden

KARADENİZ'DEN DOĞAN DİRİLİŞ
Bir vapur süzüldü Karadeniz ufkunda,
Sabaha yakın, sisli bir vakit içinden,
Rüzgâr eğildi usulca geçtiği yolda,
Dalgalar sustu, bir sır dinlercesine.

KAR AlTINDA KALAN AĞIT
Ulu dağlar susar o gece,
Anadolu ağlar içinden.
Bayrak gökte değil yavrum,
Askerin yüreğine sarınmış derinden.

KARANLIĞIN İÇİNDEN
Günbegün artan bir telaş içindeyiz,
Bir sızı gibi içimizde zaman,
Sokaklar yorgun, kelimeler kırık,
Sessizliğe gömülmüş her bir insan.

KARANLIĞI YARAN ADIM
Bir şafak vaktiydi, deniz susmuştu,
Ufukta ağır ağır bir gölge doğdu,
Ne sıradan bir gemiydi yaklaşan,
Ne de sıradan bir sabah olacaktı bu.

KARANLIK
İçimden uçurumlar büyüyor
Hasretinden.
Her adımda biraz daha derin,
Her susuşta biraz daha karanlık.

KARANLIKTAN DOĞACAK ŞAFAK
Güneş yine doğacak
Sabahın mahzun şafağında,
Gece ne kadar ağlasa da
Bir nur düşer yaralı vatana.

KARANLIKTAN DOĞAN
Gün iner, gölgeler üstüne çöker,
Bir sessizlik çöker omuzlarına,
Sokak lambaları titrek bir umut,
Yalnızlık siner en kuytu yanına.