İçimde Kapanmayan Şehir Şiiri - Yücel Özkü

İÇİMDE KAPANMAYAN ŞEHİR
Ne neşe kaldı, ne mutluluk; kalan tek şey ittirilen bir hayat,
Her adımda biraz daha eksilen insan…
Zaman ağır bir yük gibi omuzda taşınırken,
Gülmek bile yabancı bir dile dönüşür artık.

İçimizden çekilip gitmiş gibi ışık,
Geriye yalnızca soluk bir kalp çarpıntısı kalır;
Hayat buysa ötesi kalsın diyorsun,
Ama kalmak da gitmek kadar zor bir yer olur insana.

Bir çıkışsızlık büyür sokakların içinde,
Sessizlik duvar gibi iner şehrin üstüne,
Ne yana dönse insan kendine çarpar,
Kendi içinde yankılanır çaresizliği.

Ve insan, kendi içinde kaybolur sonunda;
Bir yol arar, bulduğu hep kendidir aslında…
Yarım kalan bir ömür gibi sürüklenirken,
Ne gidecek bir yer kalır, ne de geri dönecek bir “ben”…

Yücel ÖZKÜ
16 Nisan 2026/22:50