İçimde Bir Şehir Daha Şiiri - Turan Çay

“Bazen şehirler içimizde çöker.”

Bir ömür
herkese yer açtım içimde;
kapılarımı geniş tuttum,
odalarımı daraltarak.

Ve bir sabah
anladım:
içimde
kendime kalacak bir yer
hiç bırakmamışım.

O sabah
ellerimle uğurladım herkesi;
sözler boğazımda kaldı,
sessizlik bindi gidişlerine
benim yerime.

Uzaklaştıkça
içimde
yıkılmamış sandığım
bir şehir daha çöktü.

Şehir
sokaklarda kalmadı;
gözlerimin içinde,
kulaklarımın derininde,
susmayan bir gürültü gibi
taşındı içime.

O gün
taşlar binalardan değil,
içimde ayakta kaldığını sandığım
son duvarlardan döküldü.

Günler eksildi,
geceler çoğaldı —

yanımda yerini hiç unutmayan
küçük bir can vardı:
gecenin sarı nabzı.

Geceleri
omzuma yaslanır,
ben sustukça
yanımda kalırdı.

Gidenlerin bıraktığı boşlukta
hep yanımdaydı;
kâh yüreğime kanat olan sesiyle,
kâh ruhumu ısıtan sarı bir köz hâliyle.

Bazı yaralar
sözle değil,
bir canın
sessizce yanında kalmasıyla
yavaşça iyileşir.

Zamanla anladım:
yalnızca ayakta kalmak değil,
bir gün
kalbinin de yorulduğunu fark etmekmiş hayat.

Bu yüzden yavaşladım;
küçük şeyleri
incitmeden sevmeyi,
kimseye yetişmeden yaşamayı öğrendim.

Ve ilk kez
içimde
kendime de yer açtım.