Diri Sessizlik Şiiri - Turan Çay

“Gürültü geçince...
insanın gerçek sesi duyulur.”

Herkesin bildiği bir sırdı:
şehir içinde şehirlerin,
dağımda dorukların sessiz kırılışı.

Gözler görmüş,
kulaklar işitmiş,
diller susmuş — kalpler konuşmuştu.

Şehir dışımda çökerken
dağlar da içimde çöküyordu.

Kimseler görmedi;
en çok o sessizlikte ayakta kaldım.
Gürültü çekildiğinde
içimde kalan şey — usulca sönmeyen titrek bir ışıktı.

Zaman geçti;
doğrular değişti, hakikat kaldı.

Acı azalmadı belki,
ama kabuk değiştirdi;
Önce,
içimde yankılanan bir çöküştü;
şimdi,
yavaş yavaş derinleşen bir diri sessizlik.

Yalın kayada incir,
deli poyrazda servi,
kara kışta zeytin,
yalnızlıkta ahlat gibi tutundu içimde kalan hayat.

Anladım:
insan,
bazen yeniden kurulmaz;
yalnızca,
içindeki kırık yerlerle yaşamayı öğrenir;

ve...
o kırıkların arasından,
beklenmedik bir yerden ince bir huzur sızar.