Vaktini Saklayan Dal Şiiri - Turan Çay

Akşamın eğimi
bir kapının gölgesine bıraktı adımı.
Taş eşik,
kimseyi çağırmamış gibi.

Bahçede sabaha yakın;
dal,
kendi ağırlığında.

Yaprağın ucunda
berrak bir çiy —
ne yukarıdan,
ne aşağıdan.
Sadece
iki sessizlik arasında
asılı.

Adım attım —
gölge kımıldamadı.
Avuçta
serin bir iz.

Dal
vaktini sakladı;
tomurcuk
yönünü sezdi.

Güneş
tülünü henüz bırakmamıştı.
Çiy —
olduğu gibi.