Akşama Kalan Şiiri - Turan Çay

Gün ışırken bile uzayan gecemde,
içimde büyüdü uğultulu sessizlik.

Rüya değil,
düşlerimi gölgeleyen
korkularımın karaltısıymış.

Benim sandığım kapı
kimsesizmiş meğer.

*

Gidenler el sallıyordu görmediklerine,
kalan bendim bir tek
bu körler ülkesinde.

Ve beklemek…
birdenbire ağırlaştı
yağmur yüklü bulut gibi.

Anladım ki;
ben seni kaybetmekten korkarken
aslında,
sensizliğin yankısını bastırıyormuşum.

Ve… o yankının içinde
yerini arayan bir susuş vardı.

*

Su yüreklim…

Bil isterim…

İçimde sana dair
ne acele var
ne de taşkınlık.
Ne haram bir niyet
ne çirkin bir arzu.

Lâl olmuş dilimde
sayılmamış papatyalar,
kördüğüm yüreğimde
dokunulmamış bir beyazlık gibi
ak zambaklar —
aynı sessizliğin izinde,
tarumar aklımda
akşamı bekleyen
ezan çiçekleri.

*

Akşama kalır
kimi sevdalar.
Eyüp sabrında demlenir;
seherde değil,
akşam kızıllığında açar.

*

İçimde sana ait
kilitli bir sandık var.
Sandık bende,
ama anahtarı sende.
Onu açmayı değil,
bir gün sen dokunasın diye
sessizce saklamayı öğrendim.

Ve ben,
anahtarı sende olan
bir kalbin
sessiz bekçisiyim.