Akşama Kalan Ses Şiiri - Yücel Özkü

AKŞAMA KALAN SES
Gün akşama eğilince,
Boş kalan sandalyene bakarım.
Pencereye ince bir sessizlik konar,
Sesin evin içinde dolaşır.

Masada iki fincan bekler,
Biri hep boş kalır.
Eski bir fotoğraf açarım,
Gülüşün odada iz bırakır.

Perde hafifçe kıpırdar,
Duvarlara akşam yaslanır.
Saat, bıraktığın vakitte durur.
Sessizlik odalara siner.

Adını anmam.
Bıraktığın fincan yerinde durur.
Kapı yine aynı kapıdır,
Ben akşamla birlikte beklerim.

YÜCEL ÖZKÜ
24 Temmuz 2026/00:30