Akşama Kalan Şiiri - Yücel Özkü

AKŞAMA KALAN
Gün batımının koynundayım.
Usulca demleniyor kahvemde akşam.
Gözlerin, suya düşen son ışık gibi,
Ufkumu sessizce aydınlatıyor.

Kıyı sessizliğinde bekliyor iki fincan;
Biri sende kaldı, biri bende.
Fincanın kıyısında dudak izin solmuyor.
Yokluğun derinleşiyor.

Kanadında akşamı taşıyor martılar,
Deniz, adını halkalara bırakıyor.
Gece inerken susuyor bütün kıyılar.
Sense, içimde batmayan ufuktun.

YÜCEL ÖZKÜ
13 Temmuz 2026/20:48