Gidişinden Kalan Ses Şiiri - Yücel Özkü

GİDİŞİNDEN KALAN SES
Akşam, adını usulca bıraktı pencereme;
Sessizliğin ince külü gibi
Yüreğimin derin taşına sindi.
İçimde zamanın nabzı yavaşladı.

Gidişin, yaprağını yitiren
Yaşlı bir ağacın son sessizliğiydi.
Rüzgâr aldı sesini,
Ben, o sessizlikte eksildim.

Göç yollarındaki kuşlar
Her sonbahar göğümü geçiyor.
Kanat seslerinde hâlâ,
Adının ince sızısı dolaşıyor.

Bekleyiş, kıyıya varmayan
Yorgun bir dalganın ömrü gibi.
Avuçlarımda sönmeyen tek iz,
Adından kalan kor.

Bir gün rüzgâr,
Unuttuğunu sandığın sesi getirirse,
Bil ki külün altında saklanan bir kor gibi
Hâlâ seni bekliyorum.

YÜCEL ÖZKÜ
18 Temmuz 2026/22:08