İçe Kalan Ses Şiiri - Yücel Özkü

İÇE AKAN SES
İçimde derinleşen bir sessizlik var,
Ne dile gelir ne göze görünür.
Herkes gülüşümde baharı ararken,
Ben kışımı içimde taşırım.

Konuşsam eksilir sandım acımı,
Sustum; geceler adımı ezberledi.
Bir hüzün çöktü yüreğime,
İçimde dallanıp büyüdü.

Kalabalık geçti ömrümün kıyısından,
Kimse içimdeki fırtınayı duymadı.
Yüzümde durgun bir gökyüzü vardı,
Ruhumda yıldırımlar dinmedi.

Her susuş huzur değildir;
Bazı yaralar sessiz büyür derinde.
Kimseye yük olmamak için,
İnsan, kendi sessizliğine dönüşür.

YÜCEL ÖZKÜ
31 Temmuz 2026/17:30