Senden Kalan Ses Şiiri - Seyrani Göl

Bir zamanlar adını söylediğimde
içime kuşlar inerdi.
Şimdi aynı heceler
boş bir kuyunun duvarlarında
kendine çarpıp geri dönüyor.

Ne yaz bende kaldı
ne de kış.
Mevsimler, senden sonra
kapısı çalınmayan
eski bir ev gibi geçip gidiyor.

Ceviz ağacı hâlâ yerinde.
Dallarında rüzgârın eski alışkanlığı,
köklerinde suskunluğun ağır yükü var.
Ben her gelişimde
bir yaprağın düşüşünü dinliyorum;
sanki senden kalan
son cümle toprağa iniyor.

İnsan bazen unutmaz.
Sadece acısını
gün ışığına göstermemeyi öğrenir.
Gülümser;
ama içinde,
kimsenin uğramadığı odalar
hep karanlık kalır.

Bir gün dönersem kendime,
seni değil;
sende bıraktığım beni arayacağım.
Çünkü en derin ayrılıklar,
iki insan arasında değil,
insanın kendi kalbiyle arasına giren
sessizlikte büyüyor.
S.GÖL